loading...

* ستاره *

به ن و قلم سوگند خورده حضرت والا

علی گوی و من حرفی فقد سیر نی عبدا

معلم باشد ای جانم ز ثم ان پدر ما را

ال یا ایها ساقی ادر کاسا و ناولها                               که عشق اسان نمود اول ولی افتاد در دلها

ادیب ان کس بود باری که پیدا و نهان گوید

نه از خال لب یاری و نه وصف شهان گوید

نه ممدوح کسی باشد ز اسرار جهان گوید

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید           که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها

می صبها اگر خواهی بگیر از دست من ساغر

چنان مویی کشد در حشر بر کارتو ان داور

وز ان دست تو بر گیرد نشاند با شکوه و فر

همه کارم ز خوش نامی به بد نامی کشید اخر            نهان کی ماند ان رازی کز او سازند محفلها

محمد ,,ص,,  ان رسول حق گفتا من شدم نایل

بگردانم همه عالم به سوی دین خود مایل

شه عالم به پیش او مصداقی بود سائل

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین مایل              کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

مربی گر خم ابرو به ان شاگرد بنماید

دل از او همچو لیلا یی ز ان مجنون برباید

و گر دلسوز او باشد دو صد مهرش بیفزاید

به بوی نافه ی کاخر صبا زان طره بگشاید               ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها

اگر شاگرد غم دارد من او را می شوم همدم

ز پیروزش کنم شادی و در سوگش شوم ماتم

شبان اهسته می نالم به دل ماند نهان دردم

مرا در منزل جانان چه جای عیش هر دم                جرس فریاد می دارد که بر بندید محملها

چو اقبالی به جز دینت دگر راغب مشو حافظ

به ایینم بیا جان ولی راهب مشو حافظ

به این چزخ کژ نا کس دگر صاحب مشو حافظ

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ       متی من تلق من تهوی مع الدنیا و اهملها

میکائیل اقبالی بازدید : 107 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 14:15 نظرات (0)

یار شما چون بود ایزد منان بسیج                            راه شما راه حق شد ره میدان بسیج

حمله برد برعدو همچون شیر ژیان                           فتح و ظفر آفرد چون علی هر آن بسیج

پا نشناسد زسر، سر نشناسد ز پا                             بس که ز روز ازل بگذرد ا جان بسیج

هست به یک دستتان اسلحه دشمن شکن               دست دگرتان بود آیه و قرآن بسیج

بوسه زند دستتان رهبر ما بت شکن                         فخر ز بوسیدنش میکند از آن بسیج

سالک راه خدا گشته ز یاران جدا                              چون که تویی پیرو، پیر جماران بسیج

تا به تنت جان بود خصم هراسان بود                      سر بدهد نگسلت عهد و پیمان بسیج

ترک کند کسب را مدرسه و درس را                         عازم این جبهه هاست سیل خروشان

کشته‌ی راه خدا عشق بسیجان بود                         من به چنین عاشقان آورم ایمان بسیج

قدرت و ایمانتان خصم به تنگ آورد                        زنده کند دین در کشور ایران بسیج

شهرتتان با قلم کی بتوانم نوشت                           خون بباید گریست در غم یاران بسیج

در غمت اقبالی گر قد الف لام کرد                         هیچ عجب نبودنت جان به تو قربان بسیج

میکائیل اقبالی بازدید : 106 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 14:12 نظرات (0)

 مه خرداد  سال شصت و نه بود                            زتنهایی دلم میسوخت چون عود

که ناگه قاصدی برمن روان شد                              خبر خوش داد و بر من یک توان شد

که ایزد کودکی چون گل به من داد                         دل غمگین من آن لحظه شد شاد

نهادم نام اورا من سیاوش                                     به چشم دشمنم شد تیر آتش

خدایا نوگلم  را تو نگه دار                                      دلش را لحظه ای با درد مگذار

رسان جایی که بردی نیکوان را                               به حقت کن چون آذر این جوان را

الها میسپارم برتو آن را                                         ندانم من عزیزش دار کان را

بهارش را مگردان بر خزانی                                   ندادنم من چه سانی به از آنی

تو اقبالی بدان بسپار و خوش باش                       خدا داند چه خواهد با سیاوش

 

19/03/1369

میکائیل اقبالی بازدید : 118 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 14:08 نظرات (0)

جانا رخت گل و سخنانت شکر مرا

با آن برون رود غم هجران ز سر مرا

فرصت همی شمار نبینی دگر مرا

آزرده کرد کژ دم غربت جگر مرا                                               گویی زبون نیافت ز گیتی مگر مرا

چشم خرد گشای و ببین تا که کیستی

بستند نطفه ات ز عدم تا بزیستی

وز فوت یک درم به صد افسون گریستی

چون برگ خوار گشتی اگر گاو نیستی                                       انصاف ده مگوی جفا و مخور مرا

مرد آن بود ز لهو و لعب بر حذر کند

یک دم به خویشتن نگرد تا نظر کند

منزل گهش ز فوق مه و هم قمر کند

هر کس همی نظر زقضا و قدر کند                                    وین هر دو رهبرند قضاو قدر مرا

همت بلند دار و توکل کن و به پیش

رو گر ز تیغ خصم و شوی تا به پای ریایش

برزیر دست هان و مبادا زنی تو نیش

ای آن که دین تو بخریدم به جان خویش                          از جور این گروه خزان باز خر مرا

برضرب آن اصول که مطرب ترانه کرد

وز چنگ و عود و رود به طرف چغانه کرد

در شور نغمه ها زد و مستی بهانه کرد

گویم چرا نشانه ای تیر زمانه کرد                                        چرخ بلند جاهل و بیداد گر مرا

دستان به یاد ناصر خوش خواند در چمن

شعرت به  مثل آن که بود مشک در ختن

برگی است سبز تا بپذیری دلا زمن

منگر بدین ضعیف تنم زان که در سخن                                زین چرخ پر ستاره فزون است اثر مرا

در وصف دلبران طراز و امیرکان

وز گل رخان ترک و یا وصف ریدکان

شعری نساختی و ببستی در دکان

گر من اسیر مال شوم همچو این و آن                                   اندر شکم چه باشد زهر جگر مرا

درس محبتی چو دهد آن جلال ما

بر طفل چون منی که بدم بس گریز پا

جغدی براند و بنشاند برآن هما

دانم که نیستی جز که به سوی تو ای خدا                           روز حساب و حشر مقرو زر مرا

از بیم شهنه ها چه بگویم سخن نهان

گویم به نیم جو نخرم ملکت شهان

گر همچو فرخی چو بدوزند هم دهان

ای ناکس و نفایه تن من در این جهان                              همسایه ای نبود کس از تو بتر مرا

 

اقبالیا خموش که لاف و گزاف چند

از دست دل همی که تا دیده ات ببند

حلاج بهر سرش دید درکمند

روزی به پر طاعت از این گنبد بلند            بیرون پریده گیر چو مرغ به پر مرا

 

 1372/2/15

میکائیل اقبالی بازدید : 113 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 13:10 نظرات (0)

غبار دلم با توشد منجلی                  اگر رفته ای هم چنان در دلی

تو بر خاندان میر و سرور بدی           به بانگ جرس بسته ای محملی

تو اقبالیا اشک خونابه کن                 زحجر پدر حاج سلطانعلی

میکائیل اقبالی بازدید : 113 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 13:06 نظرات (0)

ای نور چشم مصطفی رو کن نظر بر سوی ما                  زیرا تو نور مشرقی از در درا از درا

این نیمه ی شعبان بود مولود مه تابان بود                    شاهنشه خاقان بود هم ابتدا هم انتها

تو حجت بن عسگری فرمانده و سر لشگری                    برکش تو شمشیر حقت ای یار دیرین آشنا

باز آی سوی جمکران بیرق بنه در هر کران                      حق گشته با ناحق قرین هم بوم گشته یک هما

ای شیعیان خوش روزتان مرحم به درد سوزتان                در نیمه ی شعبان شده این سکه بر فال شما

یا قائم آل عبا بفکن ز سرسبزین قبا                               بنما رخت بهر خدا ای واپسین مصطفی

بنواز عود ورود را اسپند کن دود را                                  از ره بیاید گمشده وان اول بی انتها

آخر زمان خواهی شده آن یوسفت چاهی شده               برکند پیراهن ز تن برکش ز چنگ گرگ ها

دجال شیطان آمده بر بردن جان آمده                           نا خوانده مهمان آمده ای حاتم طاهای ما

اقبالیا شعری بخوان پاکوب و دستی بر افشان                هرکس به وسع خود برد فیضی در این یوم خدا

میکائیل اقبالی بازدید : 100 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 12:54 نظرات (0)
اطلاعات کاربری
آرشیو