loading...

* ستاره *

جانا رخت گل و سخنانت شکر مرا با آن برون رود غم هجران ز سر مرا فرصت همی شمار نبینی دگر مرا آزرده کرد کژ دم غربت جگر مرا             &

جانا رخت گل و سخنانت شکر مرا

با آن برون رود غم هجران ز سر مرا

فرصت همی شمار نبینی دگر مرا

آزرده کرد کژ دم غربت جگر مرا                                               گویی زبون نیافت ز گیتی مگر مرا

چشم خرد گشای و ببین تا که کیستی

بستند نطفه ات ز عدم تا بزیستی

وز فوت یک درم به صد افسون گریستی

چون برگ خوار گشتی اگر گاو نیستی                                       انصاف ده مگوی جفا و مخور مرا

مرد آن بود ز لهو و لعب بر حذر کند

یک دم به خویشتن نگرد تا نظر کند

منزل گهش ز فوق مه و هم قمر کند

هر کس همی نظر زقضا و قدر کند                                    وین هر دو رهبرند قضاو قدر مرا

همت بلند دار و توکل کن و به پیش

رو گر ز تیغ خصم و شوی تا به پای ریایش

برزیر دست هان و مبادا زنی تو نیش

ای آن که دین تو بخریدم به جان خویش                          از جور این گروه خزان باز خر مرا

برضرب آن اصول که مطرب ترانه کرد

وز چنگ و عود و رود به طرف چغانه کرد

در شور نغمه ها زد و مستی بهانه کرد

گویم چرا نشانه ای تیر زمانه کرد                                        چرخ بلند جاهل و بیداد گر مرا

دستان به یاد ناصر خوش خواند در چمن

شعرت به  مثل آن که بود مشک در ختن

برگی است سبز تا بپذیری دلا زمن

منگر بدین ضعیف تنم زان که در سخن                                زین چرخ پر ستاره فزون است اثر مرا

در وصف دلبران طراز و امیرکان

وز گل رخان ترک و یا وصف ریدکان

شعری نساختی و ببستی در دکان

گر من اسیر مال شوم همچو این و آن                                   اندر شکم چه باشد زهر جگر مرا

درس محبتی چو دهد آن جلال ما

بر طفل چون منی که بدم بس گریز پا

جغدی براند و بنشاند برآن هما

دانم که نیستی جز که به سوی تو ای خدا                           روز حساب و حشر مقرو زر مرا

از بیم شهنه ها چه بگویم سخن نهان

گویم به نیم جو نخرم ملکت شهان

گر همچو فرخی چو بدوزند هم دهان

ای ناکس و نفایه تن من در این جهان                              همسایه ای نبود کس از تو بتر مرا

 

اقبالیا خموش که لاف و گزاف چند

از دست دل همی که تا دیده ات ببند

حلاج بهر سرش دید درکمند

روزی به پر طاعت از این گنبد بلند            بیرون پریده گیر چو مرغ به پر مرا

 

 1372/2/15

میکائیل اقبالی بازدید : 60 سه شنبه 29 آذر 1401 زمان : 13:10 نظرات (0)
ارسال نظر برای این مطلب

کد امنیتی رفرش
اطلاعات کاربری
آرشیو